Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania karnego

Z tego artykułu Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania karnego dowiesz się:

  • Czy postanowienie takie można zaskarżyć ?
  • Kto może wnieść zażalenie ?
  • Gdzie wnieść zażalenie ?
  • W jakim terminie ?
  • Jak wygląda postępowanie po złożeniu zażalenia na postanowienie prokuratora ?

Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania karnego

W przypadku wydania postanowienia o umorzeniu postępowania należy je doręczyć pokrzywdzonemu, osobie zawiadamiającej o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz podejrzanemu. W ciągu 7 dni od uzyskania postanowienia na podst. art. 306 k.p.k. następującym osobom przysługuje prawo do wniesienia zażalenia:

  • stronom, a zatem pokrzywdzony i podejrzany,

  • instytucji państwowej lub samorządowej, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie,

  • osobie, która złożyła zawiadomienie, jeżeli postępowanie karne wszczęto w wyniku jej zawiadomienia, a wskutek tego przestępstwa doszło do naruszenia jej praw w przypadku następujących przestępstw:

    1. w art. 228 (łapownictwo bierne – sprzedajność), 

    2. art. 229 (łapownictwo czynne – przekupstwo), 

    3. art. 230 (płatna protekcja),

    4.  art. 231 (przekroczenie uprawnień bądź niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego), 

    5. art. 233 (fałszywe zeznania),

    6.  art. 235 (tworzenie fałszywych dowodów),

    7.  art. 236 (zatajanie dowodów niewinności osoby),

    8.  art. 245 (przemoc lub groźba bezprawna w celu wywarcia wpływu na świadka),

    9.  art. 270-277 (przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów), 

    10. art. 278-294 (przestępstwa przeciwko mieniu)

    11.  art. 296-306 (przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu).

W orzecznictwie podkreśla się, że przez osobę, której prawa wskutek przestępstwa zostały naruszone, należy rozumieć osobę fizyczną, która – w odróżnieniu od pokrzywdzonego – została jedynie pośrednio dotknięta przestępstwem. Zamiarem ustawodawcy było bowiem umożliwienie takiej osobie zaskarżenia decyzji prokuratora kończących postępowanie odmową wszczęcia lub umorzeniem śledztwa w sytuacji naruszenia jej praw.

Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania karnego – termin

Zażalenie wnosi się do sądu właściwego do rozpoznania sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia za pośrednictwem prokuratora, który wydał lub zatwierdził postanowienie.

Prokurator może zażalenie uwzględnić. W razie uznania, że brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia, prokurator obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie sądowi wraz z aktami sprawy i wnioskiem zawierającym jego stanowisko co do zasadności zażalenia. Przed podjęciem decyzji w kwestii dalszego biegu zażalenia, prokurator może osobiście lub za pośrednictwem policji lub innego uprawnionego organu dokonać sprawdzenia nowych istotnych faktów i dowodów, na które powołuje się wnoszący zażalenie. Powinien również wezwać autora zażalenia do usunięcia w zakreślonym terminie stwierdzonych braków, w szczególności gdy zażalenie nie odpowiada wymaganiom formalnym, a zwłaszcza nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie wymaga wydania zarządzenia, które doręcza się wnoszącemu pismo z pouczeniem o skutkach procesowych nieusunięcia braku.

Rodzaje rozstrzygnięć w przedmiocie zażalenia

Zażalenie rozpoznaje sąd właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym określenie sąd powołany do rozpoznania sprawy w I instancji odnosi się do tego sądu, który byłby dopiero w przyszłości właściwy do rozpoznania sprawy, gdyby sprawa wpłynęła do sądu z aktem oskarżenia. Sąd rozpoznający zażalenie może zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy albo uchylić je w całości lub w części. Nie może zaś postanowienia tego zmienić.

Uchylenie postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia

W przypadku uchylenia postanowienia sprawa trafia ponownie do organu postępowania przygotowawczego. Organ ten prawie zawsze jest zobligowany do ponownego przeprowadzenia postępowania – uzupełniania materiału dowodowego, przeprowadzenia powtórnie dowodów.

Utrzymanie w mocy postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia

Utrzymanie przez sąd w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa powoduje, że staje się ono prawomocne. Prawomocność takiego postanowienia ma charakter jedynie formalny, pokrzywdzony może bowiem zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 roku (II KZ 41/00) w każdym czasie, aż do upływu okresu przedawnienia, złożyć ponownie zawiadomienie o przestępstwie, które w wypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, prowadzić może do wszczęcia postępowania karnego. Warto wskazać, iż uprawomocnienie się postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko osobie, prowadzi iż nie można powtórnie złożyć zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

Zażalenie na kolejne postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania karnego

Jeżeli sąd uchylił postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego lub o odmowie jego wszczęcia, i prokurator wydał ponownie taką samą decyzję, zażalenie pokrzywdzonemu, który już uprzednio wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § 1 k.p.k. nie przysługuje, natomiast ma on prawo wniesienia aktu oskarżenia przewidzianego w trybie art. 55 k.p.k.

Na zakończenie warto wskazać, iż osobom uprawnionym do złożenia zażalenia na umorzenie postępowania przysługuje prawo przejrzenia akt sprawy. W takim przypadku Prokurator nie może odmówić udostępnienia akt. Nie jest również wymagane wydanie zarządzenia o udostępnienia akt.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 54 komentarze

Umorzenie śledztwa lub dochodzenia

Postępowanie przygotowawcze może zakończyć się wniesieniem przez Prokuratora aktu oskarżenia do Sądu. W pewnych przypadkach organ postępowania przygotowawczego do Sądu kieruje wniosek o warunkowe umorzenie postępowania. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule „W jakich przypadkach prokurator może wnieść do Sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania”. Jedną z możliwości zakończenia postępowania przygotowawczego jest również jego umorzenie. W niniejszym artykule Umorzenie śledztwa lub dochodzenia zostaną poruszone następujące kwestie:

  • kiedy organ postępowania przygotowawczego umarza postępowanie przygotowawcze,
  • w jakiej formie możliwe jest umorzenia dochodzenia lub śledztwa,
  • czy postanowienie o umorzeniu postępowania jest zaskarżalne.

Umorzenie śledztwa lub dochodzenia

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż umorzenie postępowania karnego oznacza zakończenie dochodzenia lub śledztwa, w przypadku gdy dalsze postępowanie jest niedopuszczalne lub bezprzedmiotowe. Art. 17 k.p.k. zawiera katalog sytuacji, w których nie prowadzi się postępowania, a jeżeli zostało już wszczęte, to organ, który je prowadzi powinien je umorzyć. I tak dopuszczalne jest umorzenie śledztwa lub dochodzenia w następujących wypadkach:

  1. czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,
  2. czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa,
  3. społeczna szkodliwość czynu jest znikoma,
  4. ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze,
  5. oskarżony zmarł,
  6. nastąpiło przedawnienie karalności,
  7. postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się,
  8. sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych,
  9. brak skargi uprawnionego oskarżyciela,
  10. brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej,
  11. zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
  • Czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia

Przypadek ten odnosi się do sytuacji, kiedy w ogóle popełnienie przestępstwa nie miało miejsca, jak i do sytuacji, gdy postępowanie karne było prowadzone przeciwko niewłaściwemu oskarżonemu.

Przykładem takiej sytuacji będzie przypadek uzyskania przez Policję zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Organ podjął i wykonał czynności procesowe (w tym np. oględziny miejsca, przesłuchania świadków, zatrzymania rzeczy, np. nagrania z monitoringu), które nie dały mu uzasadnionego podejrzenia, że to przestępstwo zostało popełnione.

  • Czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa

W tej sytuacji czyn miał miejsce, jednak nie zawiera on wszystkich znamion określonego przestępstwa. Dotyczy to również sytuacji, gdy oskarżony działał w ramach tzw. obrony koniecznej, w stanie wyższej konieczności, pod wpływem błędu lub był niepoczytalny.

Przykładem tej przesłanki będzie sytuacja, kiedy osoba składa zawiadomienie o fakcie kierowania wobec niej groźby popełnienia na jej szkodę przestępstwa (art. 190 § 1 kk) i jednocześnie w treści swoich zeznań podaje, że groźba ta nie wzbudza w niej uzasadnionej obawy, że będzie spełniona. Element istnienia u pokrzywdzonego uzasadnionej obawy, że kierowana wobec niego groźba będzie spełniona, jest wymogiem wynikającym z zapisu treści art. 190 § 1 kk.

  • Społeczna szkodliwość czynu jest znikoma

Kolejną przesłanką jest znikoma społeczna szkodliwość czynu, która powoduje, że czyn zabroniony nie stanowi przestępstwa. Choć prowadzi ona do umorzenia postępowania, jednak sąd może w takim wypadku orzec przepadek na podstawie art. 39 pkt 4 k.k. Stopień społecznej szkodliwości czynu jest oceniany przez pryzmat kryteriów ustalonych w art. 115 § 2 k.k. Zgodnie z art. 115 § 2 KK, przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia (elementy przedmiotowe i podmiotowe czynu). Umorzenie postępowania przed rozprawą z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy zebrane dowody mają całkowicie jednoznaczną wymowę, a dokonanie trafnych ustaleń co do popełnienia przez oskarżonego zarzucanego czynu oraz stopnia społecznego niebezpieczeństwa tego czynu nie wymaga oceny materiału dowodowego.

  • Ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze

Kodeks karny przewiduje liczne przypadki, kiedy mimo popełnienia danego czynu, sprawca nie podlega karze. Przykładowo niezawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jest zgodnie z art. 240 § 1 k.k. przestępstwem. Niemniej jednak nie podlega karze, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym (art. 240 § 3 k.k.).

  • Oskarżony zmarł

Śmierć oskarżonego jest oczywistą przesłanką umorzenia postępowania karnego toczącego się przeciwko niemu.

  • Nastąpiło przedawnienie karalności

Zgodnie z art. 101 § 1 k.k. karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:

  1. 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 
  2. 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 
  3. 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 
  4. 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 
  5. 5 – gdy chodzi o pozostałe występki.

Natomiast karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie. W przypadku, gdy wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia zgodnie z art. 45 k.w. ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.

  • Postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się

Stan rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocne postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, zaś nowe postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej. Nie wszczyna się również postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli wcześniej wszczęte toczy się co do tego samego czynu i tej samej osoby.

  • Sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych


W punkcie tym ujęto brak podsądności polskim sądom karnym. Podsądność sądom karnym obejmuje podsądność sądom powszechnym i wojskowym. Regułą jest orzecznictwo sądów powszechnych, a wyjątkiem jest podsądność sądom wojskowym.

  • Brak skargi uprawnionego oskarżyciela

Dotyczy to przestępstw, które są ścigane z oskarżenia prywatnego, np. zniesławienia (art. 212 § 4 k.k.) lub zniewagi (art. 216 k.k.). Jeżeli w sprawie, w której powinien być wniesiony prywatny akt oskarżenia, oskarżycielem jest osoba nie będąca pokrzywdzoną czynem przestępnym, to postępowanie takie nie powinno być wszczęte, a już wszczęte powinno zostać umorzone.

  • Brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej

Punkt ten dotyczy braku właściwych zezwoleń odpowiednich organów na pociągnięcie do odpowiedzialności np. posłów i senatorów, członków Trybunału Stanu, sędziów, czy też prokuratorów.

  • Inne okoliczności wyłączające ściganie

Podkreślenia wymaga fakt, iż katalog zawarty w art. 17 k.p.k. nie jest katalogiem zamkniętym, bowiem Kodeks postępowania karnego zawiera szereg innych przypadków, kiedy postępowanie może być umorzone. Do przeszkód procesowych niewymienionych w w/w przepisie należą:

  • art. 11 k.p.k. – postępowanie w sprawie o występek, zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5, można umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego temu się nie sprzeciwia,
  • art. 596 k.p.k. – zastrzeżenie dokonane przez państwo obce w postępowaniu ekstradycyjnym, że postępowanie dotyczyć może tylko tych przestępstw, co do których nastąpiło wydanie, zaś postępowanie nie może się toczyć co do innych przestępstw popełnionych przed dniem wydania,
  • art. 58 § 2, art. 61 § 1 k.p.k. – brak strony skarżącej powstały w toku procesu w wyniku śmierci osoby wnoszącej oskarżenie, gdy w jej uprawnienie nie wstąpiła osoba najbliższa. Taka sytuacja może dotyczyć oskarżyciela prywatnego oraz subsydiarnego.

Kto wydaje postanowienie o umorzeniu dochodzenia lub śledztwa

W przypadku zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania uprawnionymi do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania:

  • w przypadku dochodzenia – Policja lub inny organ prowadzący postępowanie np. urząd Celny po zatwierdzeniu przez Prokuratora sprawującego nadzór nad postępowaniem,
  • w przypadku śledztwa – Prokurator prowadzący postępowanie.

Warto wskazać, iż w przypadku wydania postanowienia o umorzeniu dochodzenia przez organ nieprokuratorski nie musi zawierać ono uzasadnienia.

Więcej na temat zażalenia na umorzenie śledztwa lub dochodzenia znajdziesz w artykule:

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 9 komentarzy

Zażalenie na odmowę wszczęcia śledztwa

Z artykułu Zażalenie na odmowę wszczęcia śledztwa (dochodzenia) dowiesz się:

  • jaki jest termin na złożenie zażalenia na odmowę wszczęcia śledztwa,
  • do jakiego organu należy złożyć zażalenie,
  • jak powinno wyglądać zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia.

Zażalenie na odmowę wszczęcia śledztwa (dochodzenia)

Jednym z bardzo istotnych praw jakie masz, jako osoba pokrzywdzona przestępstwem jest możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa.

Zgodnie z art. 305 KPK „jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, wydaje się z urzędu lub na skutek zawiadomienia o przestępstwie postanowienie o wszczęciu śledztwa, w którym określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną”.

Oznacza to, że aby wszcząć śledztwo, Prokurator musi mieć informacje, które pozwolą na przyjęcie, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa.

Mogą to być informacje, które są np. wynikiem działalności operacyjnej Policji albo pochodzą ze środków masowego przekazu np. gazet, wtedy Prokurator wszczyna śledztwo z urzędu. Drugim źródłem wiedzy o przestępstwie są informacje uzyskane w wyniku zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa składanego przez mającą o nim informacje osobę, instytucję ale także Ciebie, jako osobę pokrzywdzoną przestępstwem.

Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie organ powołany do prowadzenia postępowania przygotowawczego obowiązany jest wydać postanowienie o wszczęciu bądź o odmowie wszczęcia śledztwa. Postanowienie o wszczęciu śledztwa wydaje Prokurator. Postanowienie o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu śledztwa wydaje Prokurator albo Policja, z czego postanowienie o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu śledztwa wydane przez Policję musi dodatkowo zatwierdzić Prokurator.

Postanowienie o odmowie wszczęcia wydawane jest wtedy, gdy wiadomości zawarte w zawiadomieniu o przestępstwie lub uzyskane przez organ z innych źródeł nie dają podstaw do uznania, że popełniono przestępstwo.

O wyżej wymienionych postanowieniach, czyli wszczęciu, odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa, zawiadamia się osobę lub instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie oraz ujawnionego pokrzywdzonego, a o umorzeniu także podejrzanego – z pouczeniem o przysługujących im uprawnieniach. Oznacza to, że jako osoba pokrzywdzona nie musisz na bieżąco badać, czy Prokurator nie odmówił wszczęcia śledztwa, jeśli taka sytuacja będzie miała miejsce to zostaniesz listownie zawiadomiony o tym fakcie.

Jako osoba pokrzywdzona zostaniesz też w postanowieniu poinformowany o prawie wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, o prawie wniesienia zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania oraz prawie wglądu do akt. O tym kto jest pokrzywdzonym w sprawie karnej, dowiesz się z artykułu:

Zażalenie na odmowę wszczęcia śledztwa – termin

Zażalenie wnosi się do Sądu właściwego do rozpoznania sprawy (zwykle będzie to Sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo) w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

Musisz wiedzieć, że robi się to za pośrednictwem Prokuratora, który wydał lub zatwierdził postanowienie. Oznacza to, że zażalenie należy wysłać do właściwej Prokuratury, która zajmowała się sprawą. W samym zażaleniu piszesz, że wnosisz je do właściwego Sądu za pośrednictwem właściwej Prokuratury, np.:

Do: Sądu Rejonowego dla Warszawy Żoliborza w Warszawie,

II Wydział Karny

ul. Kocjana 3,

01-473 Warszawa

Za pośrednictwem: Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Żoliborza w Warszawie

ul. Krasińskiego 65,

01-755 Warszawa

Sąd rozpoznający zażalenie może zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy albo uchylić je w całości lub w części, nie może zaś postanowienia tego zmienić.

Powinieneś też wiedzieć, że jeśli jako osoba pokrzywdzona, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, nie zostaniesz w ciągu 6 tygodni powiadomiony o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, możesz wnieść też zażalenie do Prokuratora nadrzędnego albo powołanego do nadzoru nad organem, któremu złożono zawiadomienie. Prokuratorem nadrzędnym nad Prokuratorem Prokuratury Rejonowej jest Prokurator Prokuratury Okręgowej. Prokurator nadrzędny obowiązany jest rozpoznać zażalenie najpóźniej w terminie 30 dni.

Nie we wszystkich wypadkach wszczyna się w danej sprawie śledztwo. Na przykład w wypadku przestępstw zagrożonych karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (w wypadku przestępstw przeciwko mieniu tylko w wypadku, gdy wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 100 000 zł) wszczyna się tzw. dochodzenie. Nie wymaga osobnego omówienia temat składania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, ponieważ przepisy dotyczące śledztwa w tym akurat wypadku stosuje się odpowiednio także do dochodzenia.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 46 komentarzy

Wnioski dowodowe w postępowaniu przygotowawczym

W zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, w toku przesłuchania w charakterze świadka, a także w późniejszym etapie postępowania pokrzywdzony może składać szereg wniosków dowodowych. W niniejszym artykule Wnioski dowodowe w postępowaniu przygotowawczym zostaną wskazane, jakie wnioski dowodowe można składać w toku postępowania przygotowawczego.

Wnioski dowodowe w postępowaniu przygotowawczym

Dowód z zeznań świadka

Jednym z najczęściej przeprowadzonych dowodów w toku postępowania przygotowawczego jest dowód z zeznań świadka. We wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka należy podać:

  • imię i nazwisko świadka,
  • adres zamieszkania świadka,
  • nr telefonu do świadka,
  • okoliczność, na jaką powołujemy świadka.

Dla przykładu wniosek ten powinien brzmieć następująco: Na podstawie art. 167 k.p.k. wnoszę o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Pawła Nowaka, zam. przy ul. Książęcej 3,02-915 Warszawa (nr tel. 664-908-212), na okoliczność przywłaszczenia przez Annę Nowak rzeczy ruchomej w postaci telewizora marki Sony należącego do pokrzywdzonego Tadeusza Kowalskiego.

W tym miejscu należy wskazać, iż na podstawie art. 192 § 2 k.p.k. można żądać przesłuchania świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa. Taki wniosek można złożyć w przypadku, gdy istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń.

Dowód z dokumentów

Zgodnie z art. 115 § 14 k.k. przez dokument należy rozumieć „…każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne…”. Najczęściej w procesie karnym przeprowadzone są dowody z dokumentów urzędowych (decyzje organów) oraz prywatne ( prywatna opinia, listy, sms, e -maile ).

Dla przykładu wniosek ten sformułuj następująco: Na podstawie art. 167 k.p.k. wnoszę o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do wniosku dokumentu w postaci  przeprowadzonej w dniu 23 listopada 2014 r. obdukcji lekarskiej na okoliczność pobicia pokrzywdzonej Anny Nowak przez podejrzanego Tadeusza Kowalskiego.

Dowód z odpisu wyroku skazujących za przestępstwo

Bardzo często zdarzają się sytuacje, w których osoba podejrzana względem pokrzywdzonego popełniła już wcześniej przestępstwo – przykładowo w przypadku przestępstw niealimentacji, przestępstw przemocy domowej, przestępstw kradzieży. W takim przypadku może złożyć wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyroków skazujących podejrzanego.

Na podstawie art. 167 k.p.k. wnoszę o dołączenie do akt sprawy i dopuszczenie dowodu z odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 roku w sprawie o sygn. II K 12/14 na okoliczność znęcania się w okresie od dnia 11 marca 2013 roku do dnia 13 maja 2013 roku podejrzanego Pawła Nowaka nad pokrzywdzoną Anną Nowak.

Dowód z nagrań

W przypadku niektórych przestępstw pokrzywdzony dysponuje nagraniem czynu niedozwolonego popełnionego przez danego sprawcę. Nagrania te mogą pochodzić z monitoringu, telefonu, czy też dyktafonu. Dołączając nagranie do wniosku pamiętaj, by wcześniej nagrać je na nośnik danych – płytę CD, pamięć pen drive. Zwróć również uwagę na to, by nie modyfikować nagrania i dokonać jego zapisu na nośniku danych w pełnej wersji, bez przycięć i skracania. Pamiętaj również, by zachować urządzenie, które zostało użyte do dokonania zapisu, gdyż Prokurator lub Policja mogą chcieć dołączyć je do materiału dowodowego.

W takim przypadku sformułuj wniosek następująco: Wnoszę na podstawie art. 167 k.p.k. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dołączonego do wniosku nagrania na płycie CD, na okoliczność zniesławienia przez Pawła Nowaka pokrzywdzonej Anny Nowak.

Dowód z opinii biegłego sądowego

Konieczność zasięgnięcia opinii biegłych w niektórych kategoriach przestępstw ( komunikacyjnych, przeciwko mieniu, z użyciem przemocy) jest bardzo istotna ze względu na fakt, iż organy procesowe nie posiadają wiedzy fachowej ze wszystkich dziedzin.

W takim przypadku sformułuj wniosek następująco: Na podstawie art. 167 k.p.k. w związku z art. 193 § 1 k.p.k. wnoszę o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z listy biegłych sądowych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych – na okoliczność rekonstrukcji przebiegu kolizji drogowej oraz który z jej uczestników i w jakim zakresie przyczynił się do powstania przedmiotowego w sprawie zdarzenia drogowego.

Dowód z konfrontacji

Istotą konfrontacji jest zweryfikowanie sprzecznych lub zupełnie odmiennych od siebie oświadczeń w celu wyjaśnienia tych różnic oraz ustalenia rzeczywistego przebiegu danego zdarzenia. Przeprowadzenie konfrontacji uczestników postępowania (biegłych, świadków lub oskarżonych) jest czynnością fakultatywną i zależy od decyzji organu prowadzącego postępowanie karne. Tak i każdy inny dowód, może być ona przeprowadzona na wniosek stron lub z urzędu.

Na podstawie art. 172 w zw. z art. 167 k.p.k. wnoszę o przeprowadzenie konfrontacji między oskarżonym Pawłem Nowakiem a świadkiem Anną Kowalską w celu wyjaśnienia sprzeczności co do przebiegu negocjacji dotyczących zawarcia umowy o wykonanie usług malarskich i dokonanych wówczas ustaleń

Dowód z eksperymentu procesowego

Podstawą przeprowadzenia eksperymentu procesowego jest art. 211 k.p.k. Zgodnie z tym artykułem przeprowadzenie eksperymentu jest możliwe celem sprawdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Taki wniosek najlepiej złożyć w przypadku przestępstw w komunikacji.

Na podstawie art. 211 i art. 167 k.p.k. wnoszę o przeprowadzenie eksperymentu procesowego, mającego na celu odtworzenie przebiegu wypadku drogowego zaistniałego w dniu 22 maja 2015 r. w Warszawie, przy ulicy Powstańców Śląskich 23, w którym uczestniczyła pokrzywdzona Anna Nowak

Dowód o oględziny osoby lub rzeczy

W toku postępowania na podstawie art. 207 k.p.k. można przeprowadzić dowód z oględzin miejsca, osoby lub rzeczy. Oględziny są zespołem czynności kryminalistyczno-procesowych polegających na zmysłowym zbadaniu jakiegoś miejsca, osoby lub rzeczy w celu poznania ich cech i właściwości, ujawnienia rzeczowych źródeł informacji, a także zabezpieczenia środków dowodowych.  Dostarczają one istotnych, często bezpośrednich wiadomości o przestępstwie oraz sprawcy, a przeprowadzanie ich uwarunkowane jest rodzajem i zakresem zdarzenia.

W takim przypadku sformułuj wniosek następująco: Na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 167 k.p.k. wnoszę o dokonanie oględzin Pawła Nowaka w celu stwierdzenia, jakie posiada tatuaże na ciele, w celu ustalenia sprawcy napadu na lombard przy ulicy Kolorowej 2/4 w dniu 12 marca 2014 roku w Warszawie.

Podsumowując ten artykuł Wnioski dowodowe w postępowaniu przygotowawczym odkreślenia wymaga fakt, iż kodeks postępowania karnego nie nakłada obowiązku uzasadnienia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu. Tym niemniej z mojej praktyki wynika, iż warto jest krótko i zwięźle taki wniosek poprzeć odpowiednimi argumentami, które potwierdzą konieczność przeprowadzenia określonego dowodu.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 19 komentarzy

Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego

W tym artykule Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego zostanie poruszona kwestia, jak można zareagować, w sytuacji gdy dochodzenie lub śledztwo toczy się zbyt wolno. Opieszałość Policji lub Prokuratury może uprawniać bowiem do wystąpienia przez pokrzywdzonego z pismem, które należy zatytułować: Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego. W przypadku uwzględnienia skargi, Sąd na żądanie skarżącego może przyznać sumę pieniężną w wysokości od 2.000 zł do 20.000 zł.

Zgodnie z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd…”. Instytucja skargi na przewlekłość postępowania została uregulowana w ustawie z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpatrzenia sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez Prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 pkt 4 wyżej wskazanej ustawy pokrzywdzonemu w postępowaniu karnym przysługuje prawo wniesienia skargi, w sytuacji gdy jego zdaniem postępowanie przygotowawcze trwa zbyt wolno. Należy wskazać, iż nie jest wymagane, by pokrzywdzony występował w postępowaniu jako oskarżyciel posiłkowy, nie musi pełnić żadnej roli w procesie.

Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczo – Co to jest przewlekłość postępowania?

W przedmiotowej ustawie zostało zdefiniowana przewlekłość postępowania jako sytuacje w której „…postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy…”. Okoliczności faktyczne to te, które odnoszą się do samego zdarzenia, a zatem np. kto popełnił przestępstwo, kto jest pokrzywdzonym, jakiego narzędzia użył sprawca, kiedy i gdzie przestępstwo miało miejsce. Okoliczności prawne natomiast odnoszą się do interpretacji poszczególnych przepisów i ich stosunku do czynu sprawcy, np. jakiemu konkretnie przepisowi podlega zachowanie sprawcy, czy obrażenia, które zadał sprawca, są obrażeniami lekkimi, średnimi czy też ciężkimi. Należy jednak pamiętać, że nie każda zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, ale tylko zwłoka nieuzasadniona. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie podkreśla się, iż „…przewlekłość postępowania jest pojęciem względnym, względność ta oznacza, że w każdym przypadku odnoszone musi być do realiów konkretnej sprawy…” (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2007r., II S 1/07, KZS ). Również Sąd Apelacyjny w Krakowie wskazał w orzeczeniu z dnia 22 marca 2007r., II S 1/07, iż „…przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia, będących w związku przyczynowym z działaniem lub bezczynnością sądu…”.

Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego – w jakim terminie można złożyć skargę na przewlekłość?

Skargę na przewlekłość można wnieść w każdym czasie, w toku postępowania. Początek biegu terminu dla obliczania przewlekłości postępowania przygotowawczego stanowić będzie moment wszczęcia tegoż postępowania, aż do momentu wniesienia aktu oskarżenia lub wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. W tym miejscu warto zaznaczyć, iż zgodnie z orzecznictwem sądów powszechnych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2007 roku) nie jest dopuszczalne wniesienie skargi po zakończeniu postępowania przygotowawczego.

Organ rozpatrujący skargę na przewlekłość postępowania

W przypadku postępowania przygotowawczego skargę wnosi się do Sądu właściwego do rozpoznania sprawy za pośrednictwem prokuratora prowadzącego lub nadzorującego to postępowanie.

Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego – wymogi formalne

Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 roku nie nakłada obowiązku sporządzenia skargi przez adwokata lub radcę prawnego, jedynie w przypadku kierowania skargi do Sądu Najwyższego skarga musi zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.

Skarga powinna spełniać wymagania formalne dla pisma procesowego, a więc powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest skierowana (np. do Sądu Rejonowego Warszawa Mokotów w Warszawie, za pośrednictwem: Prokuratury Rejonowej Warszawa – Mokotów w Warszawie),
  • oznaczenie sprawy, której dotyczy (np. sygn. akt 5 Ds. 14/15),
  • imię i nazwisko skarżącego,
  • datę wniesienia,
  • podpis skarżącego.

Nadto każda skarga musi zawierać:

  • żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania,
  • przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie,
  • żądanie wydania sądowi lub prokuratorowi zalecenia podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności,
  • żądanie zasądzenia odpowiedniej sumy pieniędzy w wysokości od 2.000 zł do 20.000 zł.

Podkreślenia wymaga fakt, iż każda skarga musi zawierać wszystkie wskazane powyżej elementy, w innym przypadku Sąd na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.s. odrzuci skargę bez wzywania skarżącego do uzupełnienia jej braków.

Opłata od skargi na przewlekłość postępowania

Przy wniesieniu skargi pamiętać należy, iż podlega ona stałej opłacie w kwocie 100 zł. Jeżeli skargę wniosło kilka osób, wówczas każda z nich uiszcza opłatę oddzielnie. W przypadku uwzględnienia skargi lub jej odrzucając Sąd zwraca skarżącemu opłatę.  Nieuiszczenie stałej opłaty 100 zł przy wnoszeniu skargi, jest brakiem, do którego uzupełnienia należy wezwać stronę albo inny uprawniony podmiot (art. 120 § 1 k.p.k.).

Termin na rozpatrzenie skargi na przewlekłość postępowania

Warto wskazać, iż Sąd na rozpatrzenie skargi ma zgodnie z art. 11 u.s.s. dwa miesiące od dnia jej złożenia. Należy jednak pamiętać, że jest to jedynie termin instrukcyjny, w związku z czym w przypadku jego niedotrzymania przez sąd nie przysługują żadne dodatkowe roszczenia. Sąd rozpoznaje skargę w składzie trzech sędziów.

Uwzględnienie skargi na przewlekłość postępowania

W przypadku uznania skargi za zasadną, Sąd uwzględnia ją i stwierdza, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, a stwierdzenie to następuje w formie postanowienia. Sąd, na wyraźne żądanie skarżącego – nigdy z urzędu, może przyznać mu od Skarbu Państwa, sumę pieniężną w wysokości od 2.000 złotych do 20.000 złotych. Zasądzenie sumy pieniężnej w tych granicach nie wyklucza możliwości dochodzenia w odrębnym postępowaniu cywilnym naprawienia szkody, zaistniałej na skutek przewlekłości, z zastrzeżeniem, że warunkiem koniecznym do wystąpienia na drogę postępowania cywilnego, jest uprzednie uwzględnienie skargi na przewlekłość postępowania.

Kolejna skarga na przewlekłość postępowania

Warto wskazać, iż w przypadku oddalenia skargi kolejną można złożyć po upływie 12 miesięcy od dnia, w którym Sąd wydał postanowienie odnośnie pierwszej skargi. W przypadku, gdy skarga dotyczy postępowania przygotowawczego, w ramach którego w stosunku do sprawcy jest stosowane tymczasowe aresztowanie, kolejną skargę można złożyć zgodnie z art. 14 u.s.s. już po upływie 6 miesięcy.

Podsumowując należy wskazać, iż pamiętać należy, że Sąd przy rozpoznaniu skargi na przewlekłość postępowania, nie jest uprawniony do merytorycznej oceny rozstrzygnięć wydanych w sprawie przez sąd. Z tych względów strona posługując się tym instrumentem nie wzruszy wydanych w sprawie orzeczeń.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 5 komentarzy

Kto ma obowiązek złożenia zawiadomienia o przestępstwie?

Celem niniejszego artykułu Kto ma obowiązek złożenia zawiadomienia o przestępstwie? jest wskazanie na kim ciąży obowiązek złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 304 § 1 k.p.k. „..każdy, kto dowiedział się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma obowiązek zawiadomić o tym fakcie prokuratora lub Policję…”.

Kto ma obowiązek złożenia zawiadomienia o przestępstwie?

Przedmiotowy artykuł odwołuje się do społecznego obowiązku powiadomienia o przestępstwie ściganym z oskarżenia publicznego. Obowiązek ten nie dotyczy przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego oraz na wniosek, ponieważ decyzja w tym zakresie została pozostawiona osobie uprawnionej do złożenia wniosku o ściganie. Podobnie społeczny obowiązek zawiadomienia o przestępstwie nie dotyczy osób najbliższych dla sprawcy przestępstwa,bowiem ustawa zapewnia im prawo uchylenia się, z tego właśnie powodu, od złożenia zeznań. Przedmiotowy artykuł zobowiązuje każdą osobę, która dysponuje informacją na temat popełnienia przestępstwa do zawiadomienia o tym odpowiedniego organu ścigania. Powyższe oznacza, iż nie tylko pokrzywdzony lub bezpośredni świadek są zobowiązani do złożenia zawiadomienia, lecz każda osoba, która posiada odpowiednią informację. Należy wskazać, iż obowiązek ten nie jest zabezpieczony żadną sankcją prawną, podlega wyłącznie ocenie w sferze moralnej.

Prawny obowiązek zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

Obowiązek społeczny przekształca się w prawny obowiązek zawiadomienia o przestępstwie, jeśli przepis nakazuje zawiadomienie o przestępstwie, a zaniechanie tej czynności zagrożone jest sankcją. Obowiązek taki wprowadzono w art. 240 k.k. Dotyczy to wybranych, szczególnie groźnych kategorii przestępstw, wskazanych w art. 240 § 1 k.k. Są to następujące przestępstwa:

  • ludobójstwo – art. 118 k.k.

  • zbrodnie przeciwko ludzkości – art. 118a k.k.

  • przestępstwa wojenne – art. 120-124 k.k.

  • zamach stanu – art. 127 k.k.

  • zamach na konstytucyjny organ RP – art. 128 k.k.

  • szpiegostwo – art. 130 k.k.

  • zamach na życie Prezydenta RP – art. 134 k.k.

  • gwałtowny zamach na jednostkę sił zbrojnych – art. 140 k.k.

  • zabójstwo – art. 148 k.k.

  • sprowadzenie zdarzenia powszechnie niebezpiecznego – art. 163 k.k.

  • przejęcie kontroli nad statkiem wodnym lub powietrznym – art. 166 k.k.

  • pozbawienie wolności – art. 189 k.k.

  • wzięcie zakładnika – art. 252 k.k.

  • przestępstwa o charakterze terrorystycznym – art. 115 § 20 k.k.

Obowiązek zawiadomienia dotyczy nie tylko dokonania czynu zabronionego, ale również karalnego przygotowania oraz usiłowania. Przy ocenie wiarygodności wiadomości należy uwzględnić elementy obiektywne i subiektywne. Dla aktualizacji obowiązku wnikającego z treści art. 240 § 1 k.k. powinien istnieć obiektywny dowód czynu zabronionego – przykładowo odkrycie zwłok, zasłyszana rozmowa o planowanym uprowadzeniu człowieka, jak również sama treść wiadomości musi wzbudzać przekonanie, że czyn zabroniony został popełniony (B. Kunicka-Michalska, Przestępstwa, s. 154). Podkreślenia wymaga fakt, iż w doktrynie nie został zakres informacji przekazanych organowi ścigania nie został bliżej określony. W doktrynie można spotkać pogląd, że obowiązkiem zawiadomienia objęta jest każda okoliczność, o której wiadomość została uzyskana w sposób wiarygodny. Oceny jej wagi i przydatności powinien dokonywać organ powołany do ścigania, a nie osoba posiadająca tę wiadomość (M. Szewczyk, w: Zoll (red.), Kodeks karny, t. II, s. 1060). Powinny to być jednak takie fakty, które pozwolą organowi ścigania trafić do sprawcy przestępstwa lub przynajmniej umożliwią zapobieżenie dokonaniu czynu lub wszczęcie postępowania (B. Kunicka-Michalska, Przestępstwa, s. 148). Wskazać należy, iż realizacja obowiązku wynikającego z treści art. 240 § 1 k.k. powinna nastąpić niezwłocznie po uzyskaniu wiarygodnej wiadomości o czynie zabronionym. Pojęcie to należy rozumieć jako bez zbędnej zwłoki, a wyznaczenie jego szczegółowego zakresu temporalnego uzależnione będzie od sytuacji, w jakiej znajdował się sprawca. Podkreślenia wymaga fakt, iż nie popełnia przestępstwa z art. 240 § 1 k.k. ten, kto zaniechał zawiadomienia, mając dostateczną podstawę do przypuszczenia, że organ powołany do ścigania przestępstw wie o takim czynie zabronionym lub zapobiegł jego popełnieniu.

Kara przewidziana za niedopełnienie tego obowiązku może wynosić nawet 3 lata pozbawienia wolności.

Należy dodać, że poza przepisami kodeksu karnego oraz kodeksu postępowania karnego istnieją ustawy zawierające przepisy nakładające na niektóre osoby obowiązek powiadomienia organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa w przypadku posiadania wiarygodnych wiadomości na ten temat. Przykładem takiego rozwiązania jest przepis art. 60 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, który nakłada na właścicieli lub działających w jego imieniu zarządców lub kierowników zakładu gastronomicznego lub lokalu rozrywkowego obowiązek niezwłocznego powiadomienia organów ścigania w przypadku posiadania wiarygodnych wiadomości na temat popełnienia na terenie tego zakładu takiego przestępstwa, jak: handel narkotykami, proponowanie, użyczanie ich innej osobie lub ułatwianie użycia. W tym przypadku odpowiedzialność karna za niedopełnienie obowiązku powiadomienia organów ścigania może wynieść do 2 lat pozbawienia wolności.

Podsumowując należy wskazać, iż niezależnie od istnienia obowiązku zgłoszenia przestępstwa, warto jest złożyć zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, gdyż takie działanie może wpłynąć na życie i zdrowie wielu ludzi i spowodować ukaranie sprawcy przestępstwa. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule dlaczego warto złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa ?…”.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Przesłuchanie pokrzywdzonego w charakterze świadka

Celem artykułu Przesłuchanie pokrzywdzonego w charakterze świadka jest wskazanie czym jest czynność procesowa przesłuchania świadka oraz jaki jest przebieg.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przesłuchanie świadka jest jedną z głównych czynności pozwalających na uzyskanie dowodów w trakcie toczącego się postępowania karnego.

Przesłuchanie pokrzywdzonego w charakterze świadka

Przesłuchanie pokrzywdzonego jest istotną czynnością w toku postępowania, ponieważ organy ścigania w czasie niej uzyskują pierwsze informacje o zdarzeniu i często to one mają wpływ na przebieg dalszego prowadzenia postępowania. Z tych względów istotne jest, by pokrzywdzony złożył szczegółowe zeznania i odpowiedział o wszystkich okolicznościach danej sytuacji.

Każde przesłuchanie musi być poprzedzone wezwaniem. O sposobach wezwania świadka przeczytasz w tym artykule W jaki sposób pokrzywdzony może zostać wezwany na przesłuchanie. Przedmiotowe wezwanie powinno zawierać następujące informacje:

  • kto jest wzywany (imię i nazwisko, adres zamieszkania),
  • w jakiej sprawie jest wzywany,
  • w jakim charakterze jest wzywany – warto podkreślić, iż pokrzywdzony w toku przesłuchania będzie nazywany świadkiem,
  • miejsce i datę przesłuchania,
  • zwięzłe przytoczenie przepisów o obowiązku stawiennictwa i obowiązkach świadka.

Jeżeli pokrzywdzony otrzymał wezwanie ma obowiązek stawić się w wyznaczonym miejscu oraz czasie. Obowiązek ten trwa również w przypadku, gdy świadkowi będzie przysługiwało prawo do odmowy składania zeznań.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w sytuacji nieusprawiedliwionego niestawiennictwa może zostać na pokrzywdzonego nałożona kara grzywny, a także może zostać zarządzone przymusowe doprowadzenie na przesłuchanie.

W przypadku, gdy pokrzywdzony nie może się stawić na przesłuchanie ze względu na chorobę, czy wyjazd powinien natychmiast powiadomić organ ścigania. Warto w takiej sytuacji wysłać pocztą lub faxem do organu prowadzącego czynność przesłuchania oficjalne pismo wraz z odpowiednim dowodem potwierdzającym niestawiennictwo (zaświadczenie lekarskie, bilety lotnicze). W nagłych przypadkach uzasadnione jest powiadomienie organu telefonicznie.

Przesłuchanie pokrzywdzonego w charakterze świadka – udział pełnomocnika

Idąc na przesłuchanie świadek ma obowiązek zabrania ze sobą dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. W tym miejscu warto wskazać, iż pokrzywdzony ma prawo ustanowienia pełnomocnika, który może wziąć udział w czynności przesłuchania. Na uwagę zasługuję fakt, iż w przesłuchaniu świadka ma prawo uczestniczyć obrońca podejrzanego, jeśli złoży wniosek o dopuszczenie go do udziału w przesłuchaniu.

Przesłuchanie pokrzywdzonego w charakterze świadka – przebieg przesłuchania

Przesłuchanie rozpoczyna się od ustalenia tożsamości pokrzywdzonego. Następnie zostają odebrane następujące dane:

  1. wiek,

  2. data urodzenia,

  3. miejsce zamieszkania,

  4. miejsce urodzenia,

  5. adres do doręczeń,

  6. obywatelstwo,

  7. wykształcenie,

  8. stan cywilny.

Po odebraniu danych świadek jest uprzedzany o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań lub zatajenie prawdy. Świadek zostaje pouczony również, że ma prawo do odmowy zeznań, więcej na ten temat przeczytasz w artykuleUprawnienia pokrzywdzonego w toku przesłuchania….”. Następnie zostaje zadane pytanie, czy świadek wie w jakiej sprawie został wezwany i co może o sprawie powiedzieć – ma on prawo do swobodnej wypowiedzi na okoliczności zdarzenia. Po jej zakończeniu zadawane są świadkowi pytania uzupełniające – mające na celu dopytanie o szczegóły, aby wyjaśnić niejasności np. fachowe terminy oraz kontrolujące zmierzające do sprawdzenia wiarygodności świadka. Rolą przesłuchującego jest bowiem uzyskanie spójnego zeznania z przebiegu przestępstwa oraz uzyskanie dokładnej informacji dotyczącej czasu, miejsca i okoliczności zdarzenia, wyglądu sprawców, ich cech charakterystycznych i zachowania, osób pokrzywdzonych, innych świadków, opisu utraconych przedmiotów. Pytania zadawane przez przesłuchującego mogą być protokołowane, zwłaszcza gdy dotyczą kwestii kluczowych dla wyjaśnienia okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. W protokole przesłuchania świadka przyjmuje się jako formę gramatyczną relacji przesłuchiwanego – pierwszą osobę czasu przeszłego i zamieszcza się charakterystyczne określenia lub zwroty użyte przez osobę przesłuchiwaną oraz wzmianki dotyczące szczególnego zachowania się tej osoby.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Jeżeli podczas przesłuchania policjant poweźmie wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń – przerwie przesłuchanie świadka i zwróci się do prokuratora z wnioskiem o zarządzenie przesłuchania go przy udziale biegłego lekarza lub psychologa. Policjant odstępuje od przesłuchania świadka lub przerywa czynność, gdy w wyniku obserwacji zachowania świadka i sposobu jego wypowiedzi poweźmie podejrzenie, iż jest on po spożyciu alkoholu, pod wpływem środka odurzającego lub substancji psychotropowej, albo innego podobnie działającego środka.

W przypadku, kiedy zachodzi potrzeba przesłuchania świadka niewładającego językiem polskim, protokół z tej czynności sporządza się z udziałem tłumacza, a jeżeli jest to osoba głuchoniema – z udziałem biegłego daktylologa (art. 204 k.p.k.). Władanie językiem oznacza taką jego znajomość, która pozwala na swobodne komunikowanie się. Nie chodzi tu zatem o znajomość bierną, polegającą na rozumieniu komunikatów, ale o znajomość czynną, rozumianą jako czynne posługiwanie się językiem polskim. Warunkiem uzasadniającym potrzebę wezwania tłumacza jest stwierdzenie, że osoba przesłuchiwana bądź nie rozumie w stopniu dostatecznym zadawanych jej pytań, bądź z powodu słabej znajomości języka polskiego nie może sformułować myśli odtwarzającej przebieg zdarzeń stanowiących przedmiot przesłuchania.

Jeżeli w trakcie przesłuchania ujawnione zostaną okoliczności, że w związku ze składanymi zeznaniami zostanie zastosowana wobec świadka lub jego najbliższych osób, przemoc, groźba bezprawna, świadek może zastrzec, że dane dotyczące jego miejsca zamieszkania pozostaną do wyłącznej wiadomości Sądu lub prokuratora.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w czasie przesłuchania mogą być okazane pokrzywdzonemu tablice poglądowe z wizerunkami osób, rzeczy, w celu ich rozpoznania. Często zdarzają się także sytuacje, w których świadek po złożeniu zeznań może uczestniczyć w okazaniu osób przy pomocy lustra fenickiego.

Po wyczerpaniu tematu przesłuchania organ ścigania przekazuje świadkowi protokół celem jego odczytania. Każdą stronę protokołu przesłuchania świadka, niezwłocznie po zakończeniu czynności, podpisują wszystkie osoby biorące udział w czynności, przy czym świadek pod swoimi zeznaniami zamieszcza adnotację, że treść zeznań odpowiada jego słowom. Puste miejsca w protokole z czynności przesłuchujący zakreśli w sposób uniemożliwiający ich późniejsze wypełnienie. Niedopuszczalne jest wymazywanie, zamazywanie lub w inny sposób czynienie nieczytelnym pierwotnego zapisu w protokole. Tekst błędny będzie przekreślony, skreślenia oraz poprawki i uzupełnienia poczynione w protokole – zostaną omówione na końcu protokołu (art. 151 § 1 k.p.k.).

Na podstawie powyższego należy wskazać, iż idąc na przesłuchanie najważniejsze jest przygotowanie tego co chcemy powiedzieć, warto przed wyznaczonym terminem przygotować sobie spis rzeczy, które chcemy przedstawić funkcjonariuszowi. Jeżeli pokrzywdzony obawia się, że zapomni o pewnych okolicznościach zdarzenia, może zabrać ze sobą wcześniej przygotowany plan zeznań. W przypadku, gdy pokrzywdzony po powrocie z przesłuchania przypomni sobie o pewnych istotnych okolicznościach zdarzenia radzę złożyć wniosek o uzupełniające przesłuchanie.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 7 komentarzy

Wzór zawiadomienia o przestępstwie

Celem niniejszego artykułu jest wskazanie jak powinno wyglądać pisemne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa – Wzór zawiadomienia o przestępstwie, w szczególności jakie informacje powinno zawierać.

Początkowo podkreślenia wymaga fakt, iż Kodeks Postępowania Karnego nie przewiduje żadnej szczególnej formy zawiadomienia. Niemniej jednak informacje, które pokrzywdzony wskaże w zawiadomieniu mogą pomóc organom ścigania w prowadzonym dochodzeniu lub śledztwie, mogą również wpłynąć na szybkość postępowania.

Sporządzając zawiadomienie pokrzywdzony powinien pamiętać, by na początku wskazać datę i miejsce złożenia zawiadomienia, organ do którego jest kierowane oraz dane zawiadamiającego takie jak: imię i nazwisko oraz adres do doręczeń. Następnie zawiadamiający powinien zatytułować pismo zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Takie działanie ułatwi organowi ścigania skierowania pisma do właściwego wydziału.

Wzór zawiadomienia o przestępstwie

Warszawa, dnia 9 września 2015 roku
(miejscowość i data złożenia zawiadomienia)

Prokuratura Rejonowa Warszawa Mokotów
ul. Wiktorska 91A,
02–582 Warszawa
(organ do którego składane jest zawiadomienie)

Anna Nowak
ul. Królewicza Jakuba 22,
02-951 Warszawa
(dane zgłaszającego zawiadomienie)

ZAWIADOMIENIE O PODEJRZENIU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA

Następnie należy wskazać dane sprawcy przestępstwa takie jak imię i nazwisko oraz adres. W przypadku braku informacji na temat sprawcy, pokrzywdzony może ograniczyć się do opisania okoliczności zdarzenia.


Kolejnym elementem zawiadomienia jest opisanie, jakiego przestępstwa dopuścił się sprawca. Najlepszym rozwiązaniem jest wskazanie odpowiedniego artykułu z Kodeksu Karnego oraz opisanie na czym polegało przestępstwo, jak również kiedy i gdzie zostało popełnione.

Niniejszym zawiadamiam, iż Krzysztof Kowalski zamieszkały przy ulicy Królewicza Jakuba 22 w Warszawie popełnił przestępstwo znęcania się nad osobą najbliższą kwalifikowane z art. 207 § 1 k.k. przez to, że w okresie od dnia 15 maja 2015 roku do dnia 7 września 2000 roku znęcał się psychicznie i fizycznie nad zgłaszającą Anną Nowak zamieszkałą przy ulicy Królewicza Jakuba 22 w Warszawie, w ten sposób, że wielokrotnie używał wobec niej słów obraźliwych, naruszał jej nietykalność cielesną w postaci uderzenia w głowę, kopania po całym ciele.

Kolejnym elementem zawiadomienia jest uzasadnienie. W uzasadnieniu powinien zostać uwzględniony dokładny opis przestępstwa, zawierający informacje dotyczące zdarzenia, osoby sprawcy, zawiadamiającego. Osoba zgłaszająca powinna opisać również miejsce i czas przestępstwa. Warto również wspomnieć o świadkach zdarzenia i podać o ile znamy ich adresy. W tym miejscu warto również wskazać dowody takie jak – dokumenty oraz zaświadczenia lekarskie, które mogą ułatwić organom ścigania prowadzenie postępowania przygotowawczego.

UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 1972 roku zawarłam związek małżeński z Krzysztofem Kowalski. Od 2000 roku nasze wspólne pożycie ulegało znacznemu pogorszeniu. Mój mąż często nadużywał alkoholu. Pod wpływem alkoholu mój mąż stawał się agresywny, w skutek czego często dochodzi do używania wobec mnie wulgarnych i obelżywych słów oraz do naruszeń nietykalności cielesnej. Często dochodziło do sytuacji, gdy mój mąż bił mnie po całym ciele rękami. Wielokrotnie próbowałam powiadomić o swojej trudnej sytuacji rodzinnej Policję ale mąż zastraszał mnie grożąc mi pozbawieniem życia. W dniu 12 lipca 2015 roku podczas awantury mój mąż dotkliwie mnie pobił, wskutek czego doznałam licznych obrażeń ciała – pęknięcia czaszki. Pragnę wskazać, iż pomimo wielu próśb o podjęcie leczenia odwykowego mąż nie zamierza się poddać terapii, ani też nie dąży do poprawy naszej sytuacji rodzinnej. Mając na uwadze powyższe zwracam się z uprzejmą prośbą o wszczęcie postępowania karnego wobec Krzysztofa Kowalskiego zam. w Warszawie przy ul Królewicza Jakuba 22, 02-951. Jednocześnie pragnę wskazać, iż do niniejszego zawiadomienia została dołączone zaświadczenie lekarskie z dnia 12 lipca 2015 roku. Nadto wnoszę o przesłuchanie w charakterze świadka – Janinę Kłos zam. przy ulic Kwiatków 12, 09-345 Warszawa oraz Małgorzatę Mróz zamieszkałą przy ulicy Kochanowskiego 44 m. 7, 03 – 456 Warszawa. Pragnę wskazać, iż wskazani świadkowie wielokrotnie byli świadkami agresywnych zachowań mojego męża, nadto świadek Janina Kłos była świadkiem awantury w dniu 12 lipca 2015 roku.

Po przedstawieniu okoliczności przestępstwa zawiadomienie powinno zostać podpisane przez osobę zgłaszającą. Następnie należy umieścić spis wszystkich załączników, które zostały dołączone do zawiadomienia.

Anna Nowak

Załącznik:
1. Zaświadczenie lekarskie z dnia 12 lipca 2015 roku.

Podsumowując należy wskazać, iż zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa to pierwszy krok do wszczęcia przez organy ścigania postępowania. Z tych względów, jeżeli zawiadamiający nie wskaże wszystkich okoliczności zdarzenia, jak również istotnych dowodów, będzie mógł to uczynić w czasie przesłuchania go w charakterze świadka. Należy podkreślić, iż każda osoba, która złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w późniejszym etapie postępowania przygotowawczego jest przesłuchiwana w charakterze świadka. Więcej na temat czynności procesowej – przesłuchania znajdziesz w artykule – czym jest przesłuchanie w charakterze świadka oraz uprawnienia świadka w toku przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa

Celem niniejszego artykułu Wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa jest wskazanie, czy w przypadku złożenia wniosku o ściganie:

  • można żądać ścigania tylko niektórych sprawców przestępstwa,
  • można żądać ścigania tylko niektórych przestępstw.

Wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa

W pierwszej kolejności zostanie omówiony przypadek, gdy względem jednego pokrzywdzonego zostało popełnione przez tego samego sprawcę kilka przestępstw ściganych na wniosek. W takiej sytuacji przysługuje pokrzywdzonemu wybór, czy złożyć wniosek o ściganie za wszystkie z nich, czy tylko za jedno przestępstwo. Oczywiście z punktu widzenia procesowego najbardziej zasadne jest złożenie wniosku o ściganie za wszystkie czyny. W takim przypadku organ postępowania będzie prowadził postępowanie przygotowawcze w sprawie wszystkich zgłoszonych we wniosku o ściganie czynów. Taka sytuacja doprowadzi również do zwiększenia szans, by dany sprawca poniósł odpowiedzialność za swoje czyny.


Przykład: Siostra Antoniego Ząbka ukradła mu telewizor, następnie dokonała zaboru samochodu należącego do Antoniego Ząbka. W takiej sytuacji Antoni Ząbek może wybrać, czy chce, aby jego siostra poniosła odpowiedzialność za przestępstwo kradzieży i zaboru mienia, czy tylko za jedno z tych przestępstw.


Inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku, gdy jedno przestępstwo zostało popełnione przez kilku sprawców, ale także w odniesieniu do osób, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku. Należy przyjąć, że ścisły związek pomiędzy przestępstwem osoby wskazanej we wniosku i przestępstwem innych osób zachodzi wówczas, gdy są oni współsprawcami, podżegaczami, pomocnikami, a także wówczas, gdy przestępstwa ich są w taki sposób powiązane, że niezbędne jest łączne wyrokowanie w stosunku do tych osób. W takim przypadku, obowiązuje zasada niepodzielności wniosku, która została wyrażona w art. 12 § 2 k.p.k. Zgodnie z przedmiotową zasadą pokrzywdzony nie może wybrać, czy żąda się ścigania wskazanej osoby, czy wszystkich sprawców. W momencie złożenia wniosku o ściganie danej osoby, zgłoszony wniosek obejmuje wszystkich sprawców. Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2013 roku, III KK 121/12 w takim przypadku wniosek nie musi zawierać imiennego wskazania sprawców. W wypadku tzw. ścigania anonimowego, gdy we wniosku nie wskazano sprawcy określonego czynu, jest on skuteczny w stosunku do wszystkich sprawców, którzy zostaną ujawnieni, a także w stosunku do osób, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem ujawnionego sprawcy (uchw. SN z 13.10.1971 r., VI KZP 34/71, OSNKW 1972, Nr 1).

Przedmiotowa zasada nie będzie obejmowała przypadku, gdy wśród sprawców występuje osoba najbliższa dla pokrzywdzonego. Zgodnie z art. 115 § 11 k.k. osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. W takiej sytuacji zgodnie z art. 12 § 2 k.p.k. pokrzywdzony musi złożyć odrębny wniosek o ściganie osoby dla niego najbliższej.

Przykład: W mieszkaniu należącym do Antoniego Ząbka dokonano kradzieży z włamaniem. Antoni Ząbek złożył wniosek o ściganie swojego brata, gdyż był pewien, że tylko on dokonał włamania do jego mieszkania. W toku postępowania przygotowawczego ustalono, że drugim ze sprawców była jego siostra Dominika. W takiej sytuacji by postępowanie toczyło się również wobec Dominiki, Antoni Ząbek musi złożyć wniosek o ściganie, który odnosiłby się do jego siostry.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Udział pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym

Celem niniejszego artykułu Udział pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym jest wskazanie jakie uprawnienia przysługują pokrzywdzonemu w toku postępowania przygotowawczego.

Udział pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 316 § 1 k.p.k. „…jeżeli czynności śledztwa nie będzie można powtórzyć na rozprawie, należy podejrzanego, pokrzywdzonego i ich przedstawicieli ustawowych, a obrońcę i pełnomocnika, jeżeli są już w sprawie ustanowieni, dopuścić do udziału w czynności, chyba że zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub zniekształcenia dowodu w razie zwłoki…”. Na podstawie powyższego artykułu pokrzywdzonemu przysługuje uprawnienie do udziału w czynnościach dowodowych, których nie będzie można powtórzyć w toku postępowania sądowego. Do czynności, których nie będzie można z reguły powtórzyć na rozprawie zalicza się na ogół zwłaszcza te wykonywane we wczesnej fazie postępowania takie jak;

  • oględziny miejsca, przedmiotu lub ciała, zwłok,
  • otwarcie zwłok,
  • pobranie próby krwi i wydzielin organizmu,
  • przeszukanie,
  • ekshumację,
  • eksperyment procesowy,
  • okazanie i konfrontację
  • przesłuchanie świadka, którego z różnych względów z dużym prawdopodobieństwem nie będzie można przesłuchać przed sądem.

W przypadku potrzeby przeprowadzenia czynności niepowtarzalnej, organ procesowy ma obowiązek zawiadomić osoby wymienione w art. 316 § 1 k.p.k. o miejscu i czasie przeprowadzenia czynności. Termin dokonania czynności powinien pozwolić na uczestnictwo osób zawiadomionych. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 września 1998 roku (sygn. akt II AKA 155/98) w przypadku braku doręczenia zawiadomienia dla niestawiających się osób należy czynność odroczyć, bowiem uchybienie temu może mieć wpływ na wynik sprawy, bo pozbawia strony możności wykazania zarzutów zgłaszanych do stanu dowodu rzeczowego.


Przykład: Świadkiem gwałtu był Antoni Ząbek, który ma 98 lat i przyjechał do Polski na wakacje z USA. W toku czynności Prokurator postanowił przesłuchać go w charakterze świadka. W takim przypadku osoba pokrzywdzona ma prawo wziąć udział w czynności przesłuchania, gdyż Antoni Ząbek prawdopodobnie nie będzie stawiał się na przesłuchanie w toku postępowania sądowego.


W toku postępowania przygotowawczego przysługuje pokrzywdzonemu również prawo do zgłoszenia wniosku do prowadzącego Prokuratora, by wystąpił do właściwego Sądu o przesłuchanie przez Sąd danego świadka. Wniosek pokrzywdzonego będzie uzasadniony w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo, że świadek ten nie będzie mógł zeznawać w czasie rozprawy. Sąd może nie uwzględnić wniosku w razie stwierdzenia, że nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż nie będzie można przesłuchać świadka na rozprawie. Podstawą odmowy nie może być natomiast odmienne od prokuratora zapatrywanie sądu, co do celowości przesłuchania świadka w danym postępowaniu przygotowawczym, gdyż ocena taka zastrzeżona jest wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że wniosek o przesłuchanie świadka powinien spełniać wymogi pisma procesowego z art. 119 § 1 k.p.k., a także być uzasadniony. W uzasadnieniu powinno się wskazać przyczyny tego rodzaju postępowania, a więc należy opisać okoliczności, które przemawiają za realnym niebezpieczeństwem niemożności późniejszego przesłuchania świadka na rozprawie (K. Eichstaedt, Przesłuchanie, s. 101-162). Jeśli dojdzie do tego przesłuchania, na podstawie art. 316 § 3 k.p.k. możesz brać w nim udział. Sądem właściwym do przesłuchania świadka w trybie art. 316 § 3 k.p.k. jest sąd powołany do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Przesłuchanie zgodnie z art. 329 § 2 k.p.k. odbywa się na posiedzeniu w składzie jednoosobowym.

Przykład: Świadkiem włamania był Antoni Ząbek, który na stale mieszka w Anglii. W takim przypadku pokrzywdzony może złożyć wniosek do Prokuratora o przesłuchanie przez Sąd świadka, gdyż będzie prawdopodobnie jedyna szansa na przesłuchania świadka zdarzenia.

Warto wskazać, iż masz prawo brać udział w oględzinach miejsca zdarzenia na podstawie art. 316 § 1 k.p.k. Taka czynność zawsze jest niepowtarzalna i z tych względów przysługuje pokrzywdzonemu uprawnienia do udziału w niej.


Przykład: W mieszkaniu Antoniego Ząbka doszło do włamania. Prokurator zarządził dokonanie oględzin miejsca zdarzenia w toku postępowania przygotowawczego. W takiej sytuacji Antoni Ząbek ma prawo wziąć udział w tych czynnościach, ponieważ w przypadku, gdy dojdzie do rozprawy nie będzie już na miejscu zdarzenia śladów oraz dowodów i nie będzie można tych czynności przeprowadzić w toku postępowania sądowego. Tej czynności nie będzie można z tych samych względów powtórzyć też przed Sądem.

Podsumowując, podkreślenia wymaga fakt, iż biorąc udział we wskazanych czynnościach pokrzywdzony ma prawo żądać odpisu protokołu czynności na podstawie art. 157 § 3 k.p.k. Ponadto zgodnie z art. 147 § 4 k.p.k. pokrzywdzony ma prawo otrzymać na swój koszt po jednej kopii zapisu dźwięku lub obrazu utrwalonej w ten sposób czynności procesowe.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

 

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz